Is homoseksualiteit een ziekte?

In veel traditioneel orthodoxe kringen wordt het hebben van een voorkeur voor iemand van hetzelfde geslacht gezien als een ziekte. Oud aanvaller Mateja Kezman van voetbalclub PSV sprak onder andere de volgende woorden ‘Homoseksualiteit is een ziekte die niet gepromoot moet worden'. Dit was naar aanleiding van het meedoen van de KNVB aan de Gaypride afgelopen jaar.

Mocht het ‘homo zijn’ echt een ziekte zijn, dan hebben veel werkgevers een probleem. Je zult maar ’s morgens worden gebeld door één van je medewerkers die zicht ziek meldt. Op de vraag ‘wat voel je dan?’ antwoordt de ziekmelder ‘ik voel me homo’. En hoe ga je dan verder als werkgever. ‘Denk je dat het nog lang duurt? Maar even goed uitzieken’.

Na een paar dagen belt iemand van de afdeling HR om nog eens te informeren. ‘Voel je je nog steeds homo, of wordt het al wat beter?’ Of ‘ben je al bijna weer hetero?’. Dan antwoordt de ziekmelder ‘ik denk dat het chronisch is’. Met andere woorden, de ziekmelder wordt nooit weer beter.

Bovenstaande geeft al de stupiditeit aan van de veronderstelling dat het hebben van homofiele gevoelens een ziekte zou zijn. Dat mensen het niet als de standaard betitelen valt iets voor te zeggen, maar om het dan meteen als ziekte weg te zetten is buiten alle proporties. Dat je problemen hebt met de extremen die zich voordoen lijkt me ook geen issue. Ik kan mij voorstellen dat veel mensen ook moeite hebben met extreme uitingen die zich voordoen binnen hetero relaties. Laten we met z’n allen verdraagzaam zijn ten opzichte van elkaar. 

Waarom mislukken veel projecten van software implementaties.

De opdracht

In mijn carrière als consultant en projectleider heb ik een groot aantal implementaties meegemaakt. In grotere organisaties geeft men er de voorkeur aan om een software implementatie als project aan te pakken. Dat betekent het formeren van onder andere een projectgroep en het benoemen van een intern en extern projectleider.

Het ideaal plaatje
In het voortraject waarin de business case wordt beschreven, om tot een zakelijke rechtvaardiging van het project te komen staan alle neuzen nog dezelfde kant op. Alle processen worden met aangewezen gebruikers uit de organisatie besproken en beschreven. Iedereen verleent min of meer enthousiast zijn of haar medewerking. Alles staat eigenlijk klaar om te starten en te komen tot een voorbeeldig project waarbij alles binnen geplande tijd en gepland budget wordt opgeleverd. Er zijn alleen maar winnaars. De opdrachtgever beschikt over een nieuw up to date systeem, de gebruikers mogen er mee werken ( en wie wil nou niet met een nieuw en modern systeem werken?). En tot slot de leverancier, zij hebben weer een succesvol project opgeleverd dat ook nog geld oplevert. De website kan worden aangepast, want er kan weer een mooi referentverhaal worden toegevoegd.

De werkelijkheid
Zo mooi beschreven als hierboven ontwikkelt een project zich in de praktijk eigenlijk nooit. Wat zijn hier de redenen voor? In deze blog wil ik mij alleen richten op het menselijke aspect.
Iedereen vergeet om van te voren duidelijk te maken dat we niet alleen te maken hebben met een software implementatie, maar ook met een veranderingstraject. De medewerkers van de organisatie waar de software wordt geïmplementeerd zijn gewend om te werken op een manier zoals men (meestal) al vele jaren doet. Met alle mitsen en maren die dit met zich meebrengt weet men al jaren te dealen en is het een vertrouwde omgeving. Nu wordt men min of meer gedwongen om uit de vertrouwde omgeving (comfortzone) te komen en moet men zich iets nieuws eigen maken. Voor een deel van het personeel is dit geen probleem. Deze mensen waren vaak in het voortraject ook al betrokken of zaten zelfs in de projectgroep. De medewerkers die het er juist moeilijk mee hadden dachten, het duurt nog zo lang en het zal zo’n vaart niet lopen.
Kortom, de projectgroep loopt tegen weerstand op in de organisatie. Het project loopt vertraging op. De opdrachtgever wordt ontevreden over de leverancier en extern projectleider, want zij halen hun deadlines niet. De extern projectleider is ontevreden over de intern projectleider. Deze krijgt het immers niet voor elkaar om de medewerkers mee te krijgen in het project.
En al die tijd is er niets veranderd aan de nieuw te implementeren software. Dit was immers van te voren allemaal goed in kaart gebracht en hadden we met elkaar een handtekening onder gezet. Waar gaat het in dit geval dus mis? Het menselijk aspect is onderbelicht item in een dergelijk project.

Een oplossing
Wees als leverancier of extern projectleider vooraf duidelijk tegen de opdrachtgever. Vertel wat hem te wachten staat (misschien is hij zelf één van de remmende factoren) en zeg hoe je hier op in kunt spelen.
Betrek mensen vroeg in het traject die “problemen” op latere termijn kunnen veroorzaken. Laat hen meedenken en meepraten over de keuzes die gemaakt moeten worden. Je zult zien dat mensen die eerst werden ingeschat als vertragende factor later in het project je ambassadeur kunnen zijn.

Weten ouders wat hun pubers doen?

Regelmatig kom ik voor mijn sportbeleving in Park Heremastate in Joure, maar ik denk dat dit verhaal op iedere plaats in Nederland van toepassing is. 

Wanneer ik hardlopend, met name in de avonduren, door het mooie park in Joure loop kom ik overal jeugd tegen die daar rondhangt. Je zou zeggen, wat is daar mis mee? Op zich is er niets mis mee dat jeugd tijdens hun vakantie vertier zoekt en dat ze niet steeds bij de ouders thuis willen zijn. En dat hormonen in deze tijd zaken losmaken die je niet op straat etaleert begrijp ik ook.

Wat mij echter opvalt, is dat veel van deze jongeren roken. Ook gaat dit roken vaak over van "gewone" sigaretten naar joints. Men voelt zich ook niet opgelaten wanneer een groep volwassenen hier gedurende een half uur steeds langs loopt. Er heeft zich een bepaalde mate van desinteresse van deze groep meester gemaakt die ik niet begrijp. Wat ik mij ook afvraag, weten de ouders van deze kinderen waar ze zijn. En op het moment dat ze thuiskomen, ruikt of ziet men ook dat er iets niet normaal is met hun kind. Of is er een groep ouders die blij is dat hun kroost niet thuis is, waardoor men zelf de handen vrij heeft. 

Wat is hieraan te doen? Volgens mij moeten in ieder geval de ouders hun verantwoordelijkheid nemen en in gesprek gaan met hun kinderen. Daarnaast dient er vanuit de overheid (politie) gecontroleerd te worden wat er zich op dergelijke locaties afspeelt. Mochten kinderen worden betrapt op het bij zich hebben van softdrugs, dan dient er gelijk contact met de ouders te worden opgenomen. Alleen op deze manier zullen ouders en hopelijk ook de kinderen de ernst inzien van de situatie.

Voetbal en de aanwezigheid van homo's

René van der Gijp probeerde gisteravond in het voetbalprogramma VI op RTL7 zijn mening over de aanwezigheid van homo's op de voetbalvelden te verkondigen. Hij begon zijn betoog met het feit dat in zijn loopbaan hij nog nooit een praktiserend homo was tegengekomen op het voetbalveld. Dit werd ondersteund door Johan Derksen, terwijl Hans Kraaij jr. zegge en schrijve 1 naam wist te noemen, namelijk John de Bever.

In het vervolg van zijn betoog gaf René van der Gijp aan dat een homo ooit wel is begonnen met voetbal, maar op 13 / 14 jarige leeftijd tot de conclusie was gekomen dat dit niet zijn omgeving was. Hij heeft waarschijnlijk later gekozen om in een kapperszaak te gaan werken. Hij zou hij beter zijn motoriek kwijt kunnen dan op het voetbalveld. Voor diegene die het nog niet heeft gezien, hieronder een weergave uit het programma.



Is het goed of niet goed hoe René van der Gijp zijn mening vertolkt in VI. Ik denk dat het verstandig is om hier genuanceerder over te praten.Ook al is het maar een handjevol voetballers dat graag uit de kast zou willen komen, dan nog dient hier op zorgvuldige manier over gesproken te worden. René heeft met zijn manier van vertolken (machocultuur) niet bijgedragen aan de acceptatie. Ook heeft hij hiermee weer veel eendimensionaal denkers aan het lachen gekregen. Dit zal zeker niet bijdragen aan de acceptatie van een homo op het voetbalveld.

Ook heb ik overigens mijn grote bedenkingen of een boot namens de KNVB tijdens de Gay Pride bijdraagt aan de eerder genoemde acceptatie.

Helpt Gaston Sporre SC Heerenveen weer op het goede spoor?

Vandaag, 31 juli wordt gemeld dat Gaston Sporre de nieuwe (tijdelijk) directeur van SC Heerenveen wordt. Hij krijgt als taak om weer een nieuw directie te formeren, waarin zowel de inside als de outside rondom SC Heerenveen vertrouwen heeft.

Wat dat laatste betreft, dat is natuurlijk hetgeen waar het de afgelopen jaren aan heeft ontbroken, vertrouwen krijgen van alles dat SC Heerenveen een warm hart toedraagt.

Hoe bereik je deze status als nieuwe directie? Volgens mij krijg je vertrouwen door vertrouwen uit te stralen en dingen te doen waar de toezichthouders, in de breedste zin des woords, een goed gevoel bij hebben. Natuurlijk mag er dan wel eens wat mis gaan, maar in grote lijnen moet er een goed beleid worden gevoerd. Wanneer je het rapport van de heren Koopmans en Vaessen leest dan begrijp hoe het vertrouwen in een directie en met name voorzitter in sneltreinvaart kan afbrokkelen of zelfs afbreken.

Wat hebben ze nodig bij SC Heerenveen? Zeker geen luchtfietsers die zichzelf belangrijker vinden dan de club. Wat dat betreft lijkt Gaston Sporre een prima keuze. Laten we er van uit gaan dat hij de juiste mensen om zich heen weet te krijgen die een directie gaan formeren die de juiste uitstraling hebben en de goede dingen doen. Het liefst met nieuwe mensen, want regeren in vooruitzien. Gebruik Riemer van der Velde en Foppe de Haan als vraagbaken, maar geef ze geen verantwoordelijkheid in de nieuwe opzet. Succes!

Ook Elfstedentocht verlaat Fryslân.

Na het verplaatsen van de Nederlandse schaatstempel van Heerenveen naar Almere heeft de KNSB met steun van de overheid besloten om ook de Elfstedentocht te verhuizen.

Uit onderzoek is gebleken dat het meeste publiek uit Zuid-Holland afkomstig is. Daarom geldt hier hetzelfde als voor schaatstempel Icedome. Je brengt de sport naar het publiek en niet het publiek naar de sport. Het is gebleken dat publiek een enorme hekel heeft om grote afstanden te moeten afleggen. Daarom wordt ook deze wijziging, in het belang van het publiek, met onmiddellijke ingang doorgevoerd.

Voorzitter Wiebe Wieling van de stichting De Friesche Elfsteden is met stomheid geslagen en weet niet wat te doen. “We dachten een unieke positie binnen het schaatsen te hebben in Nederland, maar dat blijkt niet zo te zijn. Nu krijgen we natuurlijk te horen dat we te laat in actie zijn gekomen, maar wie had gedacht dat wij ons steeds moeten bewijzen om deze unieke tocht te mogen organiseren.”

Op de vraag aan Doekle Terpstra, voorzitter van de KNSB of er wel elf steden zijn in Zuid-Holland reageerde hij nuchter. “We moeten hier nog naar kijken, maar dat is snel geregeld. Het grootste dorp geven we zeer snel stadsrechten. Probleem? Probleem opgelost!” Deze oplossing kent alleen maar winnaars. Het meeste publiek woont in de regio. En de Friezen hebben weer ruimte op hun eigen ijsvloer.

De provincie Zuid-Holland is enorm blij met de keuze. Een woordvoerder van de provincie geeft aan enorm blij te zijn. “Ik denk er minimaal 20 jaren aan stille diplomatie zijn vooraf gegaan, maar nu hebben we ook resultaat. De winter kan ons niet snel genoeg beginnen.”